M/V (inzending schrijfwedstrijd 'Onder de boom' van Schrijverspunt)

Gepubliceerd op 20 augustus 2019 01:24

Gehuld in een korte, strakke hardloopbroek en een luchtig hemdje stapt Denise de deur uit van haar nieuwe huis. Ze woont hier nog maar net. Achter haar valt de deur zacht in het slot. De sleutel zit netjes opgeborgen in een vakje aan de binnenkant van haar broek. Even legt ze haar hoofd in haar nek en knijpt haar ogen dicht tegen het felle zonlicht. De warmte voelt aangenaam op haar huid. Dan springt ze een paar keer op en neer en zet aan. Rustig rent ze de straat uit. Haar lange blonde paardenstaart wappert achter haar aan. Het is nog vroeg in de ochtend. Overal zijn de gordijnen nog dicht.

Aan het einde van haar straat slaat ze linksaf. Ook in deze straat is nog geen mens te bekennen. Ze rent dapper door en slaat halverwege de straat rechtsaf het park in. Kleine druppels dauw glinsteren op het gras. Ritmisch gaan haar voeten over het geasfalteerde pad. Verderop in de vijver klinkt het enthousiaste gesnater van een paar eenden. Halverwege het park houdt Denise haar pas in. Ze stapt het vochtige gras op en zet haar handen tegen een grote boom. Eén voor één rekt ze haar kuiten. Ze laat haar hoofd tussen haar armen zakken. Onder de boom ziet ze een paar mieren druk in de weer. Ze volgt ze een tijdje met haar ogen. De mieren sjouwen wat af. Ze lopen over de grond, richting de boom, langs het deurklinkje.

‘Huh?’ Denise schrikt er van. Een deurklinkje? Dat kan toch helemaal niet? Ze laat zich door haar knieën zakken. En ja, echt waar, een heel klein deurklinkje steekt parmantig uit de boom. Denise kan haar nieuwsgierigheid niet bedwingen. Met één vinger drukt ze het klinkje naar beneden. Een deurtje zwaait open. Achter het deurtje zit enkel een groene knop. Denise laat haar wijsvinger rusten op de knop en drukt er dan zacht op.

Er gebeurt niks. Denise snapt er niks van en haalt ongeduldig haar schouders op. Het deurtje drukt ze weer dicht. Maar de hand die het deurtje dicht doet is niet de hand die ze kent. De vingers zijn groter en de arm die eraan zit is behaard. Geschrokken springt Denise omhoog en kijkt langs haar lijf naar beneden. Haar volle boezem is plat. Paniekerig legt Denise haar handen op haar borsten. Niks. Nada. Weg. Haar ogen schieten naar links en naar rechts. Er is niemand die haar ziet. Is ze gek geworden? Zou dit een psychose zijn? Haar ademhaling giert door haar keel. Rustig worden, rustig worden. Denise legt haar handen op haar hoofd en brengt haar hoofd richting haar knieën. Ze heeft ooit ergens gelezen dat je dat moet doen als je je niet goed voelt. Nou, dat moment is nu. Ze voelt zich verre van goed.

Deze pose helpt haar echter niet. Bij het vooroverbuigen ziet ze een enorme bobbel in haar strakke hardloopbroek. Een gesmoorde gil ontsnapt uit haar keel. Ze schrikt van het geluid. Dit is niet haar stem.
‘Wat gebeurt er?’ vraagt ze hardop. Haar stem klinkt diep en mannelijk. De handen op haar hoofd voelen korte krullen. Haar lange paardenstaart is verdwenen.
‘Nee. Nee. Dit kan niet!’ roept ze uit. Langzaam brengt ze haar handen naar haar kruis. Overduidelijk voelt ze een penis en twee testikels tussen haar benen. Ze hapt naar adem. Het park is nog steeds verlaten. Voorzichtig trekt Denise de voorkant van haar hardloopbroek naar voren en werpt een blik naar beneden. Het is echt zo. Ze is een man geworden.

Al het bloed is uit zijn gezicht weggetrokken. Hij voelt zich licht in zijn hoofd. Het park draait om hem heen. Langzaam laat hij zijn lijf naar beneden zakken en zittend tegen de boom barst hij in snikken uit. De mieren sjouwen onverstoorbaar door.

Als hij een beetje bedaard is voelt hij voorzichtig aan zijn gezicht. Het voelt hoekiger en harder. Op zijn kin voelt hij stoppels. Dan draait hij zich weer naar de boom toe. Het deurklinkje zit er nog steeds. De groene knop erachter ook. Hij drukt weer op de knop en voelt direct aan zijn borsten.

Ja! Ja! Denise springt overeind en danst met haar borsten in haar handen rondom de boom. Haar paardenstaart danst mee. Ze trekt haar broekje naar voren en ziet enkel de glooiing van haar venusheuvel.
‘Yes, ik heb een vagina!’ Haar vrouwelijke stem is tot ver in het park te horen.

Denise loopt snel weg van de boom. Met het enge deurtje en de gekke knop. Na een paar meter blijft ze staan. Er zijn best wel dingen die ze zou willen doen als ze een dag een man zou kunnen zijn. Ze schudt haar hoofd. Nee, dat kan niet. Toch? Of wel…? Heel even maar. Een paar uurtjes misschien. Ze is vandaag toch vrij. Haar nieuwsgierigheid wint en ze loopt terug naar de boom. Snel opent ze het deurtje weer en drukt op de knop.

Dennis rent weg bij de boom en sprint naar huis. Hij vist de sleutel uit het zakje van zijn hardloopbroek. Man, wat zit dat ding strak. Binnen trekt hij al zijn kleren uit en rent naar de badkamer. De spiegel doet hem eerst even schrikken. Zijn haarkleur is gelijk aan de haarkleur van Denise. Ook het gezicht lijkt op die van haar. In de spiegel ziet Dennis de mannelijke vorm van Denise. Zachtjes fluit hij. Best een knappe man!

Grijnzend zet Dennis de toiletbril omhoog. Een beetje onwennig pakt hij zijn penis en richt deze op de pot. De eerste straal urine plenst op de rand. Snel stuurt hij bij en plast de rest netjes in de pot. Daarna zet hij de douche aan. Met een washand zeept hij zijn hele lijf in en voelt overal even aan. Wat raar! Dan ziet hij het roze scheermesje naast de shampoo. Ja! Natuurlijk moet hij dat ook proberen. Onhandig trekt hij het mesje over zijn kin. Zijn bovenlip is nog lastiger.

Na het afdrogen trekt Dennis een trainingsbroek en een sportief shirt aan. Hij is genoeg man geweest nu. Onderweg naar het park komt Dennis een paar mensen tegen. Hij kent hier gelukkig nog niemand. In het park is het inmiddels best druk. Sommige mensen laten hun hond uit. Anderen zijn op weg naar school of naar het werk. Dennis neemt plaats op een bankje vlakbij zijn boom. Hij wil even wachten tot het wat rustiger wordt.

‘Hoi!’
Een knappe jonge vrouw laat zich naast Dennis op de bank zakken. Hij kijkt haar aan. Het altijd aanwezige waakvlammetje in hem wakkert op slag aan tot een enorm vuur.
‘Hai,’ groet Dennis en geeft haar een hand. ‘Ik ben Dennis.’
‘Natalie.’ Haar warme hand drukt de zijne. Het vuur breidt zich uit tot een brand van wereldformaat. Niet meer te blussen.

Uren zitten Dennis en Natalie op het bankje te praten en te lachen. Het is alsof ze elkaar al jaren kennen. Als vanzelf schuift Natalie dichterbij. Dennis legt zijn arm om haar schouders en buigt zich naar haar toe. Natalie heft haar knappe gezichtje naar hem op. Haar zachte lippen raken de zijne. Een nog onbekende kriebel schiet door zijn kruis als haar tong speels en uitdagend een opening zoekt tussen zijn lippen. Ze is van harte welkom. Het deurtje onder de boom gaat niet meer open.

 


Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.