Twee vrouwen (2/4)

Gepubliceerd op 17 november 2019 10:53

Vanaf het dakterras op haar werk zag Vera haar lopen. Hét perfecte model voor haar nieuwe campagne. Ze is naar beneden gerend om haar te zoeken.

 

Wat een gave schoenen zijn dat, zeg! Verlekkerd staat Rosalie in de etalage te kijken. Een paar halfhoge laarzen hebben haar aandacht getrokken. De prijs ook. Oeps, veel te duur! Vandaag moet ze het maar bij kijken houden. Even werpt ze een blik op de versleten legerkistjes aan haar voeten. Die kunnen ook nog jaren mee. En ze lopen ook zo fijn.

 

‘Hoi,’ klinkt het naast Rosalie. Ze voelt een hand op haar arm. Nieuwsgierig kijkt ze naar waar de stem vandaan komt. Een knappe vrouw met ultrakort haar staat naast haar.
‘Sorry dat ik je zo maar lastig val,’ begint de vrouw haar verhaal, ‘maar ik zag je lopen en jij bent degene die ik nodig heb.’
Rosalie trekt een wenkbrauw op. ‘Oja?’

 

Vijf minuten later zijn de beide dames boven in het kantoor. ‘Ga zitten,’ wijst Vera. Rosalie neemt plaats. Zelf gaat Vera aan haar bureau zitten. Ze laat wat tekeningen van haar ideeën zien. ‘Het lijkt mij gaaf om deze campagne te shooten in een soort kunstgalerie,’ vertelt Vera, ‘het model draagt niets meer dan alleen de jeans. Er zal verder weinig bloot te zien zijn, want je haren bedekken het meeste. Maar de illusie is wel gewekt. Ik kan je voor deze opdracht € 250 euro geven.’

 

Rosalie kijkt Vera verbluft aan. Ze voelt haar wangen kleuren en wendt snel haar blik af. Secondenlang laat ze haar ogen over de tekeningen dwalen en doet ze net of ze erover nadenkt. Tweehonderdvijftig euro! Voor een paar foto’s! Met zo’n leuke vrouw! Natuurlijk gaat ze dit doen!

 

‘Ik wil het wel doen,’ besluit Rosalie dan met een kalme stem. Vera klapt in haar handen.
‘Fantastisch!! Bedankt! Zou je morgen al kunnen?’

 

Morgen is het zaterdag. Rosalie heeft geen plannen.
‘Prima,’ antwoordt ze, ‘waar moet ik zijn?’
Vera geeft haar het adres van een kunstgalerie. Het is vlakbij. Op een los papiertje krabbelt Vera haar telefoonnummer. ‘Mocht er onverhoopt iets tegenzitten, bel me dan.’
Rosalie slaat haar nummer op in haar telefoon. ’s Avonds thuis scrolt ze er nog eens langs. Ze vergroot het fotootje naast haar naam. Ze vindt Vera ontzettend knap.

 

Als Rosalie de volgende dag aan komt lopen bij de kunstgalerie is het een drukte van belang. Zou dat allemaal voor een paar foto’s zijn? Wat een circus. Vera is er al. Ze ziet er gestrest uit. ‘Dag,’ begroet Rosalie haar. Vera vergeet de beleefdheden en begint gelijk te ratelen. ‘Er is een tentoonstelling vandaag. We kunnen hier niet direct foto’s maken. Hoe moet dit nou? Ik heb je voor niks laten komen. Wat stom!’

 

Rosalie moet er hard om lachen. ‘Geeft toch niks. Dan doen we het een andere keer.’ Vera staat bepakt en bezakt met haar camera en alle toebehoren en kijkt nog eens teleurgesteld de galerie in. Ze had het graag vandaag gedaan. Rosalie ziet het. ‘Wat mij betreft mag je ook je foto’s in mijn huis maken. Ik studeer aan de kunstacademie en mijn huis is één en al kunst en gekkigheid.’

 

‘Meen je dat?’
Rosalie knikt.
‘Je bent geweldig!’ roept Vera uit.

 

Binnen een paar minuten staat het tweetal voor de deur van het enorme pand waar Rosalie in woont. Rosalie ontgrendelt de deur en dan stappen ze binnen in een grootse, kleurrijke ruimte. De wanden zijn versierd met bijzonder grote kunstwerken. Her en der in de ruimte staan beelden in alle vormen en maten. Vera weet zo snel niet waar ze moet kijken. ‘Dit is werkelijk waar fantastisch!’

 

Gelukkig, er kunnen toch foto’s gemaakt worden! Volgende week lees je hier meer over!.

 


Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.